|
|
|
|
thoughtsunlimited.rediffiland.com/
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
Beyond Limitations…
From www.manakkudiyan.com : From Frozen Thoughts - August 2008 :  After reading something very striking in a book, keep the book aside, close your eyes and run it in your mind. It will give a better understanding and a much deeper message. In other words - go through the book, then keep the book aside and allow the message to go through you. It always reveals more than what you infer at the first glance. This has been my practice. My wife’s favourite weekly magazine was kept open on the sofa. She must have been halfway through reading it. The picture of a girl and the caption on that page grabbed my attention. I went through the page. I liked it. As is the case with me, I leaned on my back, closed my eyes and reproduced it in my mind what I had read in the magazine with my own emotions and vocabulary. It could bear neither a heavy rains nor the blow of the wind. It was a small hut. They live there and so it is called their home. They could count on their fingers the days they had three meals. His daily wages of Rs.75/-, for which he had to sweat the whole day, wasn’t enough to feed the family thrice. There were days they struggled even for a single meal. They survived on ‘Neerakaram’* (the previous day’s leftover rice mixed with water to form a fluid that’s taken to fill the stomach) and ‘Pulithanni’* (boiled water mixed with tamarind and salt). Milk and egg were luxuries to them. So they had never tasted such stuff. A ‘cutting chai*’ (slang meaning a small portion of tea) was enough for his psyche to convince his mind to treat it as lunch. However, this heart would bleed when he saw tears of hunger on the tender cheeks of his little one, Saraswathi. He was broken. He couldn’t find ways to earn more. Sleepless nights were the norm and his dark nights were wet with his heavy tears.
After every sunrise, little Saraswathi was sent to a school that is run by the Municipal Corporation. The primary motive behind the decision was not for education, but the midday meal that she would get at school. It was the only reason why she was sent to school. Saraswathi wasn’t a studious girl. Whether it was because of her non-involvement in academics or because of her daily battle with life is beyond our guess. She just managed to pass every year. Much beyond human comprehension life has its own plan. Thought not bright in studies, Saraswathi found her ex-pression in her eighth standard. She was good in Javelin throw. She won at the district level. Life’s graph began to take an upward turn. Successive victories became Saraswathi’s way of life. She went on to become the National Champion and she repeated the feat yet another time. Indian Railway offered her employment, which she gladly accepted. Her current salary of Rs.5,000/- is helping her to take care of her parents. She is targeting Olympics.  A press reporter once asked her, “With abject poverty, no avenues for coaching, no proper nutrition and a limiting lifestyle - Does it make you sad sometimes?” True being a National Champion Saraswathi hurled her instant reply, “I never felt bad or get depressed about my limitation. I put in the extra efforts to make up and to conquer.” Yes, her extra effort won her the gold in recent Nationals. She added to the reporter, “This extra effort will get me through in the Asian as well as Commonwealth games.” Saraswathi doesn’t have any material possession. She has nothing – not even a cell phone. Yet she has one thing that can make up for everything else – the willingness to put in the Extra effort. Her life has made me to think. How long should we keep saying, “ I am from Village background, I am from Kannada medium, I am from Kannada medium, I am not a good in dance, my handwriting is poor, I don’t know how to parent my children, this is a new kind of project for me, I never got up so early in my life, I am not able to get good at driving, I am scared of water for I don’t know swimming, this technical certification exam is too tough, I am not getting the grammar of relationship ……..” Enough! Let us wake up. I agree all these are limitations. For the sake of survival his parents sold him to an arts school. He went on to become Asia’s highest paid actor – Jackie Chan. He lost control of his whole body. He couldn’t control the functioning of his body below his neck. He lost his voice too. Stephen Hawking Still went ahead and gave the world ‘Big Bang theory’. Everybody has limitations. With no proper food and no proper coaching, the girl from the slum can become the National Champion. With so much of what we all have and so much going right for us, what’s not possible for us? I opened my eyes. I truly woke up to possibilities. Saraswathi has taught me, “Limitation should not limit me. With extra efforts I cane make up and conquer.” I am going to identify my limitations, pen down the plan to put in the extra efforts and I am going to conquer them. ……………… : Thoughts unlimited by – Paraman Pachaimuthu : Category - “Thoughts Unlimited ” | www.manakkudiyan.com . Previous entries of “Thoughts Unlimited” column… <<- - -Back to Main Page |
|
| | |
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
Kuselan - Movie Review…
Director or story writer gets the knot for the movie first, and then develop the story around it. It is the case with almost all the directors and with all the movies (Except Bala movies). A daughter was in search of her mother, who was a warrior and left her daughter just after the delivery. When she meets her mother, she had 17 questions to ask. This piece of news from Times of India became a knot for Maniratnam and become ‘ Kannathil Mutthamittaal’. ‘ Nerukku Ner’ live program of Sun TV was so popular and a thought of ‘ If Rabi Bernard meets state’s powerful party leader cum Chief Minister, how it would be and If he asks these questions, how would it be…’ – become a knot for Shankar- Sujatha and Mudalvan was born. The super star of Tamil cinema Ashok Kumar meets his friend Balan for whom the super star is longing for the whole life. This is the knot. Meena, kids, school principal, Parent-teachers, market people, villagers, Vadivelu and his wife, Livingston and his group, Neighborhood Biriyani family, etc – All the characters in the movie are developed to build the emotions on audience’s heart and helps the movie to run towards the knot in the climax. The original Malayalam story writer has done this work beautifully. And the remake king Director Vasu’s insertion of Rajini image and personal character has beautifully fitting into that. To put in other word, the whole movie prepares your mind to win your heart in the last 30 minutes. Movie has won in that aspect.
Pasupathy and Meena are the actual hero and heroine of this movie. Both of them played wonderful. Pasupathy starts his entry just like that and his character gets developed big and heavy towards the climax. ‘can we run away from here?’, ‘ I lost my sleep after this super star has entered this town’, ‘ Only for telling this It became like this, if I would have shared that..’ – are few examples scenes where he glitters. The climax and scenes around climax loot people emotions. Meena has courage to accept this role of mother who has three children. She has done beautifully. Vadivelu …his usual ways and usual jokes and people laugh louder. Nayanthara comes as a heroine for shooting, ‘uricha kozhi’, dances, shows and goes.
Rajini – YES BOSS. What way fans want to see him, it has been given in his entry, on the flying horse with that costume.. Mask of Zorro. Though Rajini is not actual hero in the movie … oh He stands very tall like Everest as his character is described in the movie. My friend who watched with me says after the movie, “Paraman, the same movie is taken in Hindi now. I don’t think SRK won’t fit for such a role. It suits for Rajini for the message he delivers in this character”. (Looks like that why SRK personally called Rajini and asked him not to release Kuselan Hindi version till Billow Barber comes!). It is Rajini’s real character. A mixture of ON SCREEN and OFF SCREEN roles. He comes as his life. And most of the dialogues are written based on his original story. “Drama about Dhryodhana, going to Chennai for film, Why he goes to Himalaya, What is the difference between ‘ Nimmathi and Santhosham’, Why is he not coming into politics, then why he speaks such a dialogues in the movies, reading of OSHO books in the shootings break, I don’t like you hitting my fans who come to see me, What is the important of the friends and company, what is the greatness of the teacher in life…” – are just examples about his real life matters inserted in the movie beautifully by Vasu. Specifically the discussion between Director Sundarrajan and Rajini “ Yenna mayithukku nee arasiyalukku vara maattengra sollu !?” scene is used properly. Importance of friend and the ex-pression of gratitude for the friend, What a teacher is doing to you, important of teachers in our life, Mata-Pita-Guru-Deivam and Rajini’s new defined Mata-Pita-Guru-Friend-Deivam is great. Rajini’s all the scenes and his dialogues are just beyond the cinema dialogues. The school function speech makes people cry. And the climax scene pushes more. Minus points: - Movie goes slow for some time (then it takes off!)
- Nayanthara’s rain song. Looks like Director got her cal sheet and decided to use maximum out of her.
Plus points: - Rajini
- Emotional appealing scenes of pre-climax, climax and post climax scenes ( last 30mins wipe out all those minus points of the movie).
- Insertion of Rajini’s role and presenting his real life character with those scenes within the given frames of time.
Chandramukhi – 2, vettaiyan role, redefined Anna malai role – are skills of Vasu. Kuselan: You will enjoy and the way it falls from mind to heart is beautiful. You can watch. : Movie Review by - Paraman Pachaimuthu : Category – Manakkudi Talkies – Cinema | www.manakkudiyan.com << –Previous entries of cinema Category <<- - -Back to Main Page
|
|
| | |
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
No to Ramadas, YES to Reliance…
From www.manakkudiyan.com :  I was surprised to see Elamaran in that news mart where I usually pickup magazine for my kids. The way he ran towards me, his high decibel scream ‘ Saaaaarrrr!’ and the way he held my hands so tightly I could understand he too was very happy about this meet. To understand what we both were going through in that corridor of Jayanagar complex, you should know at least some lines of Elamaran’s past. Elamaran - Age 21. Native - Somasippadi village near Thirvannamalai. Family: Father doesn’t have any permanent work and work for daily wage. 2 sisters and 1 brother. All of them are struggling together with the poverty to survive. Education: 7th standard discontinued. Special information: Couldn’t tolerate father’s beating and ran away from home and landed in Bangalore for survival. When I was enjoying the traditional tea of road side shop near Krishnagiri during one of those my long drives, I found some one was standing at a distance and looking at me. Looked like there was a war within him on whether to ask for help or to drop it. That’s how I met him. Still I remember the way he swallowed the parotas and drank those cups of Chalna. He called me once for employment and once to express thanks in the last two years. This is the first time I met him again after two years. The fear I saw in his eyes about the life, those black footprints of sleepless nights just under his eyes, low confident handshaking…are no more with him. He sported himself in branded costumes, a good watch on his wrist and he had a style today. There was a ‘ Yes.. Bosss.. I am ready for that!’ kind of look in his eyes, I couldn’t find that low confident in the way he shook hands with me. I couldn’t stop telling “Bbbbeuatifulllll’, When he said, “Saar… So many things have changed in my life saar. I stay in a good room, I wear good cloths, see I have good watch in my wrist, I have wallet for me with money. I can go to these restaurants and order Tiffin for me with out seeing the price. I got a good life style now. Though there are few strict rules here in the job, RELIANCE FRESH has given me so much things. I know from where I came, where I am now. On that day I didn’t have single paisa to satisfy my hunger and you gave me those parotas and tea. Today I came to pick up this Ananda Vikatan for Rs.15/-’. He owes his rising of standard of life to Reliance Fresh. Reliance Fresh! ? Which Reliance fresh.. yes the same one Dr.Ramadas is opposing and screaming to shut. What is Ramadas’s point: These Reliance, Spencers, Metros, Food world cut the throat of small time traders. These enterprises should be banned and shutdown so that these small time traders can live. My point: I am not here to say Ambanis are clean and good people. But I want to tell the other side of the story, which Ramadas and others didn’t want to see. All these small time traders and glossary mart annachis had enough business for all these years and took all the money for themselves. Only they got benefited. These enterprises like Reliance Fresh, Big Bazaar, Spencer’s, Food World and Metros are also earning money. But they give employment to 100s of people and 1000s of people. It lifts people’s standard of life. That removes poverty. He might have discontinued at his 8th standard, but he will educate his children. A family will be taken care. That’s the need of the hour now.  And what you and me want? Good product, good service with a better price. Reliance gives that. It was not there with those Cheittiyars and Annachis. The story is changed now – those road side traders’ buy from Reliance Fresh for a cheaper price and sells in the street. No one looses. I still remember how I paid through my nose for my mobile bill of Rs.4/- for every incoming calls before Reliance entered into the market. Because of their entry the whole tariff went down for everybody with every service provider. Today it is happening with glossary market. Let it happen. Let people get more. There are so many Elamarans getting life with these Reliances, Big Bazaars and metros. There are still more Elamarans standing near the road side shops with a bag in the shoulders and dreams in the eyes. They need life. Today’s requirement is employment. Only employment can feed a family, can educate the children and increase the standard of life. It is available with enterprises like Reliance Fresh, Food world, Spencers and Metros. I say a Big YES to Reliance and No Ramadas! : Paraman Pachaimuthu : Category - Politics, Writing | www.manakkudiyan.com Previous entries of ‘Writing’ Previous entries of Politics Category <<- - -Back to Main Page |
|
| | |
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
hidden Truth …. Indians on the moon !!
From www.manakkudiyan.com : Its a Hidden truth …..
But Indians were the 1st, and reached the Moon much b4 the USA guys
Look at the shadows below .
Have u ever noticed the images that we see ?
 But NASA has released only half of the Picture taken…………..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
…
…
Now see the original Full Picture………………!!!!!
..
..
..
..
..
..
..
..
..
..
…
..
..
..
..
..
..
..
.. 
Yentha Sechi…Naayar Kadai! Alleih? Pictures source - Bhawana : Write up : ‘ Loosu paiyan’. : Category - Humor, White Board | www.manakkudiyan.com Previous entries of Humor Previous entries of White Board <<- - -Back to Main Page |
|
| | |
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
சேச்சா - Writer by Sujatha
From www.manakkudiyan.com : From Ananda Vikatan, By Amarar Sujatha:  |
 ஆர்.சேஷாத்ரிநாதன் என்ற பெயர் எஸ்.எஸ்.எல்.சி. புத்தகத்திலும்பாஸ் போர்ட்டிலும்தான் பயன்படுத்தப்பட்டது. அனைவரும் அவனை சேச்சா என்றுதான் அழைப்போம். சிலசமயம் ராமான்ஜு, சிலசமயம் எல்.பி.டபிள்யு என்று கூப்பிடுவோம். காரணம்1, கணக்கில் மிக கெட்டிக்காரன். 2: எப்போதாவது எங்களுடன் கிரிக்கெட் ஆட வரும்போது எல்.பி.டபிள்யு கொடுத்தால் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டான். என் வாழ்க்கையும் அவன் வாழ்க்கையும் மூன்று முறை குறுக்கிட்டன. ஸ்ரீரங்கத்தில் ஒன்றாகப் படித்தோம். நான் சௌரிராஜ ஐயங்கார் செக்ஷன். அவன் கே.என்.ஆர். செக்ஷன். அப்போதே அவனிடம் ஏழ்மையின் அடையாளங்கள் தெரிந்தன. ஒரே சட்டையை நனைத்து உலர்த்தி அணிவதால், கிட்ட வந்தால் ஒருவித முடை நாற்றம் வீசும். காலுக்குச் செருப்பில்லாமல் சித்திரை மாதத்து வெயிலில் நிழலோரமாக பதியப் பதிய நடந்து செல்வான். தீபாவளிக்கு நாலைந்து ஓலைப்பட்டாசும் ஒரே ஒரு கம்பி வாணமும் சுட்டுவிட்டு, நாங்கள் வெடிப்பதைக் கண்ணியமாகப் பார்த்துக்கொண்டு இருப்பான். 
சேச்சாவின் வீடு கீழச்சித்திரை வீதியில் எங்கள் வீட்டுக்கு எதிர் சாரியில் சவுகார் வீட்டுக்கும் சிரஸ்தார் ராமுவின் வீட்டுக்கும் இடையே புத்தகத்தில் அடையாளம் செருகினாற் போல ஒரு கூரை வீடு. அதன் வாசலில் அதிர்ஷ்டவச முனிசிபல் விளக்கின் வெளிச்சத்தில்தான் பாடம் படிப்பான். சேச்சா பிறந்த நான்காம் மாதம் அவள் தாய் விதவையானவள். அவன் தந்தை ரங்கசாமி ஐயங்கார் பொன்மலை ரயில்வே ரிப்பேர் தொழிற்சாலையில் அக்கவுண்ட்ஸில் இருந்தவர். படக்கென்று ஒருநாள் போய்விட்டார். ஃபேமிலி பென்ஷன் ஒன்றுதான் வருமானம். அதில் சிக்கனமாகக் குடித்தனம் செய்தாலும் மாசக் கடைசியில் பாட்டியிடம் காபிப்பொடி கடன் கேட்க வருவாள். சிவப்பான உடம்பு. விதவைகளுக்கென்று ஏற்பட்ட காவி கலர் புடவை, ரவிக்கையில்லாமல் போர்த்திக்கொண்டு, நெற்றியில் லேசாக சூர்ணம் அணிந்துகொண்டு பாட்டியுடன் தகாத இளமையில் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் சந்நிதிக்கு பகவத் விஷயம் உபன்யாசம் கேட்கச் செல்வாள். அவள் வாழ்க்கை முழுவதுமே சேச்சாவைச் சுற்றி இயங்கியது. சேச்சா பள்ளியிலிருந்து வரக் கால் மணி தாமதமானாலும் பதறிப் போய்விடுவாள். கோட்டைக்குப் போனால் வீட்டுக்கு வரும் வரை வாசலையே பார்த்துக் கொண்டு இருப்பாள். என்னை எப்போது பார்த்தாலும் ‘நன்னா படிக்கிறயா’ என்று விசாரிப்பாள். தினம் சிறிய வெண்கலச் செம்பு எடுத்துக்கொண்டு காவேரிக்குப் போய் அதிகாலையில் ஈரப் புடவையுடன் வருவாள். பாட்டியிடம் அஞ்சு பத்து கைமாத்தாக வாங்க வரும்போது ”சேச்சா படிச்சு முன்னுக்கு வந்துட்டா என் கஷ்டம் எல்லாம் தீர்ந்துடும் மாமி.” ”அவனுக்கென்னடி செல்லம், எட்டூருக்குப் படிப்பான்.” ”நன்னாத்தான் படிக்கிறான் மாமி. ஆனா, எதுத்து எதுத்துப் பேசறான். அரிசி உப்புமா நன்னால்லைன்னு அன்னிக்குப் பாருங்கோ தட்டத்தை வீசி எறிஞ்சான். தோசை வேணுமாம். உளுந்துக்கும் புழுங்கரிசிக்கும் எங்கே போவேன்?” ”நான் கேக்கட்டுமா?” ”வேண்டாம்… வேண்டாம். திருப்பதிப் பெருமாளுக்கு முடிஞ்சு வெச்சிருந்ததை எடுத்து தெற்கு வாசல்ல போய் கிருஷ்ணா கபேல வாங்கிச் சாப்ட்டுக்கோன்னு அனுப்பிச்சேன்.” சேச்சா படிப்பைப் பற்றிய கவலை அந்தத் தாய்க்கு இல்லை. நான்காம் வகுப்பிலிருந்து பள்ளிஇறுதி வரையில் பள்ளியில் உள்ள அத்தனை ஸ்காலர்ஷிப் ஃப்ரீஷிப்புகளையும் அவன் பெற்றான். ஆண்டு விழாவில் படிப்பு சம்பந்தமான அத்தனை கோப்பைகளையும் அத்தனை டிரஸ்ட் பரிசுகளையும் ஆர்.சேஷாத்ரி, ஆர்.சேஷாத்ரி என்று மைக்கில் சொல்லி அலுத்து, ஸ்டேஜ் ஓரத்திலேயே அவனை நின்றுகொள்ளச் சொல்வார்கள். அடுத்தடுத்துப் பரிசு வாங்கி வகுப்பில் முதல், பள்ளியில் முதல், கல்லூரியில் முதல், மாகாணத்தில் முதல் என்று வரிசையாக அத்தனை முதல்களையும் கவர்ந்துவிட, ”உன் பிள்ளைக்கு என்னடி குறை, கலெக்டர் பரீட்சை எழுதச் சொல்லு, எட்டூருக்கு கலெக்டராவான்” என்றாள் பாட்டி. ”அதெல்லாம் வேண்டாம் மாமி. அவனை வெளிய எல்லாம் அனுப்பறதா இல்லை. பேசாம கோல்டன் ராக்லயே அவா அப்பா ஆபீஸ்லயே வேலை போட்டுக் கொடுப்பாளாம். அப்ரண்டிஸ் மனு போட்டிருக்கான். கெடைச்சுட்டா மேல அடையவளைஞ்சான்ல முறைப் பொண்ணு காத்துண்டிருக்கு. நப்பின்னைன்னு நம் குடும்பத்துக்கு அனுசரணையான, அடக்கமான பொண்ணு. கல்யாணத்தைப் பண்ணிடலாம்னு இருக்கேன் வர சித்திரைக்குள்ள.” சேச்சா ஃபார்வர்டு கம்யூனிட்டியாக இருந்தாலும் இன்ஜினீயரிங், மெடிக்கல் இரண்டு ஸீட்டும் கொடுத்தே ஆக வேண்டியிருந்தது அவனுக்கு. என்ன படித்தான், எப்படி எதைத் தேர்ந்தெடுத்தான் என்று தெரியுமுன் எங்கள் குடும்பத்தில் மாறுதல்கள் ஏற்பட்டு, ஸ்ரீரங்கத்தைவிட்டு வெளியே வந்து, என் கவலைகள் திசை திரும்பிவிட்டதால் தொடர்பு விட்டுப்போய் பல வருஷங்கள் இடைப்பட்டு, நான் டெல்லிக்கு சிவில் ஏவியேஷனில் சேர்ந்து மாற்றலாகி மாற்றலாகி அலகாபாத், கல்கத்தா, பம்பாய் என்று பல ஊர்களில் வேலை பார்த்து சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு சென்னையில் போஸ்டிங் ஆனபோது, ஒரு முறை கன்ட்ரோல் டவரில் போன் வந்திருப்பதாகச் சொன்னார்கள். போய்க் கேட்டால், ”ஞாபகமிருக்கிறதா ரங்கா? நாதன் பேசறேன்.” ”எந்த நாதன்?” ”சேஷாத்ரிநாதன், சேச்சா!” ”சேச்சா, வாட் எ சர்ப்ரைஸ்… இப்ப எங்க இருக்கே? அம்மா எல்லாம் சௌக்கியமா? உன்னை யாருக்கும் ‘நாதன்’னு தெரியாதே. ஸாரி, என்ன படிச்சே? இன்ஜினீயரிங்கா, மெடிக்கலா, ஐ.ஏ.எஸ்ஸா?” ”அதெல்லாம் இல்லைப்பா. ஐ.ம் எ டீச்சர். அம்மாவையும் திருச்சியையும் விட்டுட்டு வர முடியாதுன்னு பி.எஸ்ஸி., ஆனர்ஸ் சேர்ந்தேன். பிஸிக்ஸ் எடுத்துண்டேன். இப்ப அசிஸ்டென்ட் புரொபஸர் ஆஃப் பிஸிக்ஸ்” என்று நகரத்தின் பிரசித்தி பெற்ற இயேசு சபைக் கல்லூரியின் பெயர் சொல்லி, குவார்ட்டர்ஸில் இருப்பதாகவும் அம்மா என்னைப் பார்க்க விரும்புவதாகவும் சொன்னான். ”கல்யாணமாய்டுத்தா?” ”ஆச்சு, அம்மாவுக்காக” என்றான். அடுத்த ஞாயிறு அவன் வீட்டுக்குச் சென்றபோது கோடம்பாக்கத்தில், அந்தக் கல்லூரி வளாகத்தில் காற்றோட்டமாக குவார்ட்டர்ஸ் கொடுத்திருந்தார்கள். சேச்சாவின் வாழ்க்கைத் தரத்தில் முன்னேற்றம் இருப்பது சந்தோஷமாக இருந்தது. தெரு விளக்குக்குப் பதில் சற்று அதிகப்படியாகவே குழல் விளக்குகள்! கட்டில், காத்ரெஜ் அலமாரி, பதினாலு இன்ச் டி.வி. நல்ல வீடு, அழகான மனைவி. செல்லம்மாள் அப்படியே இருந்தாள். மருமகளைப் பெண் போல அழைத்தாள். நப்பின்னை கர்ப்பமாக இருப்பது தெரிந்தது. கையில் மூன்று வயசுக் குழந்தை பெயர் ரங்கநாதன் அவ்வப்போது களுக் களுக் என்று சிரித்துக்கொண்டு இருக்க, சேச்சாவின் டேப் ரெக்கார்டரில் மாலியின் குழலிசை ஒலிக்க, ஏதோ ஒருவிதத்தில் நியாயம் நடந்துவிட்டதாகத் தோன்றியது. வெண்ணெயும் வெல்லமும் வைத்து அடை சாப்பிட்டபோது, ”இந்த மாதிரியெல்லாம் டிபன் சௌகரியங்கள் இருக்குன்னா கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம் போலத்தான் இருக்கு மாமி” என்றேன். நப்பின்னை களங்கமில்லாமல் கன்னம் சிவந்தாள். ”ஏன்டாப்பா, நீயும் பண்ணிக்க வேண்டியதுதானே?”  ”அதுக்கென்ன மாமி, வத்சலாவுக்கு ஆகட்டும் முதல்ல” என்றேன்.
”இப்ப ஊம்னு சொன்னா நப்பின்னை தங்கையே பெருந்தேவின்னு இருக்கா.” ”பேரை மாத்திண்டுட்டா சித்ரான்னு” என்றாள் நப்பின்னை. சேச்சாவுக்கு காலேஜில் மிகப் பெரிய பெயர் என்றும், ஒரு ஃபோர்டு ஃபவுண்டேஷன் கிராண்ட்டில் அவனுக்கு மூன்று வருஷம் டாக்டரேட் படிக்கத் தாராளமான உபகாரச் சம்பளத்துடன் அமெரிக்கா போகச் சந்தர்ப்பம் கிடைத்திருப்பதும் தெரிந்தது. ”எப்ப போறே?” ”எப்படி அம்மாவையும் இவளையும் விட்டுட்டுப் போறது?” செல்லம்மாள்தான் சொன்னாள், ”நான் பார்த்துக்கறேன். எனக்குத் தைரியம் வந்துடுத்து. போய்ட்டு வாடான்னு சொன்னா கேக்க மாட்டேங்கறான். அது பெரிய பிரக்யாதி இல்லையா ரங்கு? இந்த மாதிரி இண்டியாவிலேயே ஒருத்தருக்குத்தான் கிடைச்சிருக்காம். போய்ட்டு வாடான்னா…” ”சேச்சா, ஒண்ணு பண்ணேன். அங்கேயே முயற்சி செய்தா வேலை கிடைச்சுடும். அம்மாவையும் ஃபேமிலியையும் அழைச்சுண்டு போய்டலாமே” என்றேன். ”அப்படி ஒரு சாத்தியம் இருக்கா என்ன?” ”உனக்கு இருக்கிற புத்திசாலித்தனத்துக்கும் திறமைக்கும் நிச்சயம் அந்த யூனிவர்சிட்டிலயே வேலை கொடுப்பான் தெரியுமா?” ”அதான் சொல்றேன், நீங்க போய்ட்டு வாங்கோ. நான் அம்மாவோட என் தம்பி நச்சு வந்து இருக்கேன்கிறான். அக்கம் பக்கத்தில் எல்லாம் ரொம்ப அனுசரணையா இருக்கா. தனியா இந்த கேம்பஸ்ல இருக்கிறதுல கஷ்டமே இல்லை. வருஷம் ஒரு தடவை வரலாம். போக வர சார்ஜு கொடுக்கறாளாம்.” ”இருந்ததே இல்லை.” ”எனக்கென்னவோ இந்த ஆஃபரை விட வேணாம்னு தோண்றது சேச்சா” என்றேன். சேச்சா அலட்சியமாகப் |
|
| | | | |
